Αποστολική απάντηση στη βία

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ 30/11/2015
Πρωτοπρεσβυτέρου ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗ
Προϊσταμένου Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέου Πατρών

pNSkiadaresisΑδελφοί μου εν Χριστῷ όπου γης,
Με την ευχή και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, έχομε την ξεχωριστή τιμή να επικοινωνούμε σήμερα μαζί σας επί τη εορτίω μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου.
Ευχαριστούμε τον Άγιον εν Τριάδι Θεόν, ο οποίος ως ηνίοχος του χρόνου και του κόσμου, για άλλη μια φορά γύρισε τον τροχόν του χρόνου και το ρολόϊ της ζωής μας στην 30ῃ Νοεμβρίου, ημέρα μνήμης του Πρωτοκλήτου των Αποστόλων και Πολιούχου των Πατρών.
Σήμερα, τούτη την ευλογημένη ώρα, που η καρδιά της Οικουμενικής Ορθοδοξίας χτυπάει στο σταθερό νοητό άξονα, ο οποίος συνδέει διαχρονικά το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και την εδώ τοπική μας Εκκλησία, την Εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέου, αφού εκεί μεν εορτάζεται η θρονική εορτή της Μητρός Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, εδώ δε στην Πάτρα, στον τόπο του μαρτυρίου του, γιορτάζομε μεγαλόπρεπα και περίλαμπρα την ιερή του μνήμη.
Υπό τους θόλους του πανιέρου και περικαλλούς Ναού του Πολιούχου μας και προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ, και συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Μαντινείας και Κυνουρίας κ. ΑΛΕΞΑΝΡΟΥ, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ, Σερρών και Νιγρίτης κ. ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Σιδηροκάστρου κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ, Κυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, των Επισκόπων Κερνίτσης κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ και Τρωάδος κ. ΠΕΤΡΟΥ και βεβαίως του σεπτού ποιμενάρχου μας και αξίου οιακοστρόφου της Αποστολικής Εκκλησίας των Πατρών κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, καθώς και με την – όπως πάντα -καταπληκτική συμμετοχή πλήθους ευσεβούς λαού, των εντιμοτάτων αρχόντων αυτού και του ευλαβούς κλήρου μας, εν αναμονή δε της ελεύσεως του Εξοχωτάτου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου, συναγμένοι στην Ευχαριστία, με τη χάρη του Θεού, τιμούμε και φέτος «τον Πρωτόκλητον μαθητήν και μιμητήν του πάθους» του Κυρίου μας, δοξολογούντες και ευχαριστούντες Αυτόν, αντλούντες δε, δια πρεσβειών του Πολιούχου μας, παρά του εν Τριάδι προσκυνουμένου Αγίου Θεού, χάρη και ευλογία, όχι μόνον υπέρ ημών, αλλά και του ευλογημένου Έθνους ημών και υπέρ του σύμπαντος κόσμου, «υπέρ ειρήνης και αποκαταστάσεως» αυτού.
Αδελφοί μου,
Ο κόσμος σήμερα ίσως περνάει την πιο βαθιά και πολυεπίπεδη κρίση της ιστορίας του… Ο τηλεοπτικός χρόνος δεν επιτρέπει επί μέρους ψηλάφισή της. Σημειώνουμε μόνο την ωμή βία και τις παντοειδείς συγκρούσεις που αυτή προκαλεί μεταξύ προσώπων, κρατών και εθνών, γιατί όχι και πολιτισμών; Ενώ, ως γνωστόν, οι πολιτισμοί είναι για να ενώνουν τους λαούς και να προάγουν τη ζωή τους. Δυστυχώς αντί για συνύπαρξη έχομε διαίρεση και σύγκρουση και αντί για πολυ-πολιτισμικότητα, βιώνουμε πολυβαρβαρότητα! Προφανώς ο κόσμος, η Ευρώπη και η περιοχή μας ζει σε κλίμα απροσδόκητης, αυθαίρετης, καταστρεπτικής και φονικής βίας!
Στο σύγχρονο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και του αυξανόμενου «πολιτισμού» της βίας, η Εκκλησία μας έχει ως απάντηση το μήνυμα της αγάπης, της ειρήνης και της δικαιοσύνης του Χριστού, ως διαχρονική εμπειρία ζωής. Εξ άλλου η ζωή της Εκκλησίας μας είναι πάντα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό και την καρδιά του πολιτισμού που είναι «ο πολιτισμός της ψυχής».
Πρωτοκομιστής των αγαθών αυτών του Χριστού είναι ο Πρωτόκλητος μαθητής και Απόστολός Του Ανδρέας, ο οποίος αφού πρώτα γνώρισε και έζησε τον Χριστό και αφού τον ακολούθησε σ’ όλες τις φάσεις και παντού, μετά την Πεντηκοστή, πιστός στις προτροπές του Διδασκάλου Του, ανοίχθηκε σε μακρά ιεραποστολική πορεία, πορευόμενος προς όλους τους λαούς του γνωστού τότε κόσμου, υπό της χάριτος του Θεού ενδυναμούμενος και υπό του Παναγίου Πνεύματος φωτιζόμενος, θαυματουργών και κηρύσσων το Ευαγγέλιον της Βασιλείας του Θεού, κομίζοντας έργω και λόγω την αγάπη, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη του Χριστού, στο οικουμενικών διαστάσεων οδοιπορικό του. Αντιμετώπισε θλίψεις, στερήσεις και κινδύνους, ασθένειες, ληστείες, κακομεταχειρίσεις και βίαιες συμπεριφορές από Εβραίους και ειδωλολάτρες και πλείστα όσα ακόμη. Εκείνος όμως, συνοδευόμενος υπό του Αγίου Πνεύματος, εργαζόταν ακατάπαυστα, αλλά και αθόρυβα, προβαίνοντας σε ποικίλες ιεραποστολικές δραστηριότητες…αναγεννώντας ψυχές, βαπτίζοντας, χειροτονώντας και εγκαθιστώντας έτσι στις κατά τόπους εκκλησίες ποιμένες και διδασκάλους, κτίζοντας ναούς για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία του κόσμου.
Ας μου επιτραπεί να θυμίσω στην αγάπη σας το περίγραμμα της μακράς ιεραποστολικής του διαδρομής, καθότι, κατά την ταπεινή μας γνώμη, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον:
– Αμισός (πόλη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας) –Τραπεζούντα – Λαζική – επιστροφή στα Ιεροσόλυμα για το Πάσχα. Ξανά στην Προποντίδα, Σινώπη, εκεί επειδή με τη δύναμη της προσευχής του απελευθέρωσε τον Απόστολο Ματθία, φανατικοί ειδωλολάτρες τον βασάνισαν και μάλιστα του έκοψαν το δάκτυλο με τα δόντια. Όμως, επειδή με τη χάρη του Θεού θεραπεύτηκε, οι κάτοικοι της Σινώπης μετανόησαν και βαπτίσθηκαν.
– Στη συνέχεια μεταβαίνει στις ανατολικές περιοχές της Κριμαίας, νότια της σημερινής Ρωσίας, στη Θράκη στη μικρή πόλη του Βυζαντίου, εκεί εγκαθιστά επίσκοπο τον Στάχυ, ένα εκ των εβδομήκοντα μαθητών του Χριστού.
– Οδοιπορεί όλο και πιο νότια του Ελλαδικού χώρου για να καταλήξει στην Πάτρα. Εδώ κήρυξε τον Χριστό, θαυματούργησε, φυλακίσθηκε, χειροτόνησε επίσκοπο τον Στρατοκλή και άνευ δίκης και απολογίας καταδικάσθηκε με απόφαση του Ανθυπάτου Αιγεάτη στον δια χιαστού σταυρού θάνατο (μάλιστα δε κατά μία παράδοση, με το κεφάλι ανάστροφα). Έτσι με χαρά οδηγήθηκε στο μαρτύριο, αξιούμενος να μιμηθεί το πάθος και τον Σταυρικό θάνατο του Χριστού, οδηγηθείς σ’ αυτόν από τους δημίους του.
Γαλιλαία και Πάτρα, δύο παραθαλάσσιες πόλεις, οι δύο πόλεις – πόλοι της επί γης ζωής και δράσης του Πρωτοκλήτου Αποστόλου Ανδρέου. Από την πρώτη εκλήθη να βαδίσει τη δύσβατη Αποστολική και μαρτυρική διαδρομή. Και από τη δεύτερη, την Πάτρα μας, να ανέλθει στην ουράνια πατρίδα. Είχεν όμως εύρει πριν τον Χριστόν και ανήγγειλε θριαμβευτικά την παρουσία Του με το «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Και είχε δουλέψει σκληρά για να φέρει στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου τη Σαρκωμένη, Σταυρωμένη και Αναστημένη Αλήθεια και το μήνυμα της αγάπης, της ειρήνης και της δικαιοσύνης του Χριστού, που πάντα είναι επίκαιρο και σήμερα για το σύγχρονο κόσμο το πρώτο ζητούμενο.-